Anglesey Aluminium - Nationalise to Save Jobs

THE RUNNING down of smelting facilities at Anglesey Aluminium is a devastating blow to the economy of Holyhead and the rest of the island of Anglesey, North Wales. The company (which at the beginning of the year employed over 500 and was estimated to account for a third of Anglesey's economy), will only retain around 80 workers.

Dylan Roberts and Iain Dalton

The immediate pretext for the closure of the plant is the ending of a discounted energy supply from Wylfa nuclear power station. The end of this deal had been on the cards for some time now - the closure of Wylfa, announced back in 2006, is expected in 2010. But the company has in the past stated that they would not be threatened by the closure of Wylfa. So what has changed now? The current crisis of capitalism and rising production costs are being used as a scapegoat, for attacks on pay and conditions and the switching of production to non-unionised plants in low wage economies, in order to drive up profit margins further.

In most cases, there is no pressing need to switch production; it is simply another case of profits coming before people. Such is the devastation that these job losses will cause to the island's economy that the Welsh Assembly and Westminster governments have been forced to intervene, offering £59 million in state subsidies over a four year period, which amounts to a massive £1 million a month.However, management at Anglesey Aluminium, Rio Tinto (which owns 51% of AA), and Kaiser Aluminium (49% ownership) rejected the deal, claiming that they would need at least double that figure in state subsidies to retain production on Anglesey. Yet Anglesey Aluminium has been extremely profitable in the 36 years it has been on the island.

Furthermore, both Rio Tinto and Kaiser Aluminium are multinationals turning huge profits. Rio Tinto posted record profits in 2008, delivering net profits in the first quarter of 2008 of an astronomical US $2.94 billion. They have not fared quite so well in the first quarter of 2009 but still made $1.6 billion in net profits in that period, or $177 million per day! Just like the banks, we see private enterprise demanding that the losses are nationalised while the profits remain private.

Despite redundancy notices being issued, the situation is not hopeless as the action at the Vestas Blades plant on the Isle of Wight shows. There, workers and their supporters have created huge pressure upon both the company and government to stop its closure. They are currently taking action to stop the remaining wind turbine blades and machinery being removed from the plant as part of their campaign to force the government to nationalise the plant.

In both cases the levels of profits of the multinational companies, and the continued profitability of these plants, demonstrates their viability. Both companies should be made to open their books to see where these profits have gone, and if necessary the plants should be nationalised, under democratic workers' control and management, to ensure future jobs and opportunities for skilled workers.

Aliwminiwm Môn – Cenedlaetholi er mwyn achub Swyddi

MAE CAU lawr yr hwylusudd mwyndoddwr yn Aliwminiwm Môn yn ergyd ddinistriol i economi Caergybi a gweddill Ynys Môn, Gogledd Cymru. Mae’r cwmni (oedd ar ddechrau’r flwyddyn yn cyflogi dros 500 o weithwyr, ac oedd yn amcangyfri am dros drydedd o economi Ynys Môn), nawr ond yn cadw oddeutu 80 o weithwyr.

Dylan Roberts ag Iain Dalton

Y rheswm dros gau’r safle yw diwedd cynhyrchu egni oddi ar gorsaf bwêr niwclear Wylfa. Mae diwedd y dosraniad yma wedi bod ar y cardiau am beth amser bellach – mae cau Wylfa, a gafodd ei gyhoeddi nôl yn 2006, i fod mewn grym erbyn 2010. Ond mae’r cwmni yn y gorffennol wedi dweud ni fuasai cau Wylfa yn fygythiad. Felly beth sydd wedi newid nawr?
Mae’r argyfwng cyfalafiaeth presennol a chynydd yn nghostau cynhyrchu yn cael eu defnyddio fel bwch diahangol, fel ymysodiad a’r dâl a amodau a’r newid o gynhyrchu i weithfeydd nad oes ganddynt undebm, mewn economi tâl isel, er mwyn cynyddu elw.
Yn y rhan fwyaf o sefyllfaoedd, nid oes yna angen mawr i newid cynhyrchiad, mae hyn yn achos arall lle mae elw yn dod cyn y bobl.Mor ddrwg yw’r sefyllfa a wneir y colledion yma i economi’r ynys, bod llywodraethau y Cynulliad a San Steffan wedi eu gorfodi i ymyrryd, gan gynnig £59 miliwn mewn cymhorthdal gwladol dros gyfnod o 4 mlynedd, sy’n gyfanswm enfawr o £1 miliwn y mis.
Beth bynnag, mae rheolwr Aliwminiwm Môn, Rio Tinto (sydd dal yn berchen a 51% o AM) a Aliwminiwm Kaiser (berchen ar 49%) wedi gwrthod y ddêl, yn datgan y byddent angen o leiaf dwbl y ffigwr mewn cymhorthdal gwladol er mwyn cadw cynhyrchu yn Ynys Môn.
Ond mae Aliwminiwm Môn wedi bod yn hynod o broffidol yn y 36 mlynedd y mae wedi bod ar yr ynys. Ymhellach i hyn, mae Rio Tinto a Aliwminiwm Kaiser yn gwmniau ryngwladol ac yn creu elw anfferth.
Mae Rio Tinto wedi cofnodi elw yn 2008, yn dychwelyd elw yn y chwarter cyntaf o 2008 y swm anferthol $2.94 biliwn (UDA). Nid ydynt wedi gwneud mor dda yn chwarter cyntaf o 2009 ond wedi parhau i wneud $1.6 biliwn o dychwelyd elw yn y cyfnod hwnw, neu $177 miliwn y diwrnod!
Yn union fel y banciau, rydym yn gweld mentrau preifat yn gofyn i eu colled gael ei genedlaetholi ond bod yr elw yn aros yn breifat. Er gwaethaf y nodiadau diswyddi yn cael eu rhannu allan, nid yw’r sefyllfa yn un hollol ddiobaith fel a welwyd gan weithredoedd yn safle Vestas Blades yn Ynys Wyth. Yno, mae’r gweithwyr a’u cefnogwyr wedi rhoi pwysau enfawr ar y cwmni a’r llywodraeth i rhwystro’r safle cael ei gau. Maent ar y funud yn cymryd gweithred i atal y twrbinau gwynt sydd ar ol a’r offer gael ei symud oddi ar y safle fel rhan o’u hymgyrch i orfodi’r llywodraeth i genedlaetholi’r safle.
Yn y ddau sefyllfa, mae lefelau elw o’r cwmniau rhyngwladaol, a’r parhad o elw o’r gweithfeydd, yn dangos eu hyfywedd. Dylai’r ddau gwmni cael eu gorfodi i agor eu llyfrau a gweld lle mae’r elw yma wedi mynd, ac os yn berthnasol dylai’r safleoedd eu cenedlaetholi, o dan reolaeth y gweithwyr democrataidd er mwyn sicrhau gwaith ar gyfer y dyfodol a cyfleon ar gyfer gweithwyr a sgiliau.